مرا به خاطر همه ی نامه هایی که برایت ننوشته ام ببخش!

مرا به خاطر همه ی آرزوهایی که برایت نخوانده ام ببخش!

مرا به خاطر همه لبخندهایی که زندانی کرده و از تو دریغ داشته ام ببخش!

من میتوانستم در یک بعداز ظهر زیبا شاخه ای گل به تو هدیه دهم اما پاییز اجازه نداد!

من میتوانستم کوزه هایت را پر از موج کنم اما طوفان از راه رسیدو موج هارا با خود برد!

من میتوانستم در یک صبح تازه و معطر سرم را روی شانه هایت بگذارم و گریه کنم اما غرورم نگذاشت!

بهترینا !

            صدایم را ببخش

                                   لبهایم را ببخش

                                                          اشکهایم را ببخش!

از تو مهربانتر کیست که سرگذشت دستهایم را برایش بنویسم و از فاصله ها گله کنم؟

از تو آیینه تر کیست که قامت بر قامتش بایستم واحوال دلم را از او بپرسم؟

به زیر ضربه های غم نیفتد خم به ابرویم

مرا اینگونه گر خواهی دلت را آشیانم کن

من آن نشکستنی هستم بیاو امتحانم کن

بیشتر می خوابم تا تو را بیشتر در خواب ببینم

و اگر بدانم مرده ها هم خوا ب میبینند

میمیرم تا همیشه تو را ببینم

شاید نا گفته هارا زود تر از این باید می دانستی

ولی باور کن در زندگی هر کس نا گفته هایی هست

که گاهی از مرور آن خاطرات حتی درزیر لب و چون زمزمه ای هراس داریم

پس می دانم که مرا میفهمی

خوب منم راستشو گفتم گفتم زندگیمو 

ازم نپرسید چرا؟گریه کردو رفت

اما نمیدونست اون خودش زندگیمه

از خودم غافلم اما به تو می اندیشم

شب که مهتاب در آیینه من می رقصد

می نشینم به تماشا به تو می اندیشم

چیستی؟خوابی خیالی؟سفری؟خاطره ای؟که در این خلوت شبها به تو می اندیشم

کسی هم که لیاقت داشته باشه اشکتو در نمیاره

من بی تو روزگاری ندارم