می خواهم پیاده شوم

آخر خط زندگی این نفسهای آخره

وقتی دارم با هر نفس از این زمونه سیر میشم

وقتی با یه زخم زبون از این و اون دلگیر میشم

این آخر راهه دیگه باید که تنها بمیرم

تنها تو اوج بی کسی تو غربت آروم بگیرم

باید برم باید برم باید که بی تو بپرم

آخ که چه سنگین میزنه این نفسهای آخرم

سکوت من نشونه رضایتم نیست میدونی

گلایه هامو میتونی از توی چشمام بخونی

بگو آخه جرمم چیه که باید اینجور بسوزم

هیچی نگم داد نزنم لبهامو رو هم بدوزم

در به در غزل فروش منم که گیتار میزنم

با هر نگاه به عکست انگار من خودمو دار میزنم

 و حالا که میروی دیگر هیچ...

چهره ام هرگز پریشانی نداشت

کاش برگهای آخر تقدیم دل

طرحی از یک روز بارانی نداشت

اولین کلامی که تو به من گفتی بر قلبم حکاکی کردم

در تنهایی یادت را گرامی داشتم و در نا امیدی با تو بودن امیدوارم می ساخت

در فراق تو شمع شدم و گریستم .....

پروانه شدم و بر مرگ یادهایت چرخیدم....

با تبسمی تلخ برگشت

دستی تکان داد

رفت و رفت

                                          هستی من

میسپردم که مواظب باشی

جنس این جام بلور است

پر از عشق وغرور است

مبادا بازیچه شود

                                     میشکند......

پا برهنه و بی فانوس

با پیرهنی از آتش

بر بلند ترین قله جهان

دلم را فریاد زدم

اما تو نشنیدی!!!

 ناگهان ستاره ای چشمک زد آفتابگردان سرش را پایین انداخت

 آری.... گلها هیچوقت خیانت نمیکنند.

تو یه رنگی وجود من غریبه بودی

نمیتونستی رنگ سیاه روزگارمو تاب بیاری

واسه همین رفتی

رفتی ولی جای پای رنگیت روی دل من مونده

حالا من موندم و دو رنگ رنگ غربت روزگارم

و رنگ دلتنگی رقتن تو ....

 و ندیدی چشمانم را که خیره نگاهت بود!

و نپرسیدی از دلم که در سینه فریاد میزد

که ای نا مهربان نرو

نرو فقط لحظه ای بایست

و از انتهای کوچه برگرد ودستی بمن تکان بده

کاش چنین میکردی که نکردی....

جز برگ گل سوخته چیزی کفنم نیست

این قلب شکسته که تپیدن ز تو دارد

جز خویش که درآینه ها میشکنم نیست

در دست تو مانده است دلم گر چه مرا هیچ

طاقت که زدستان تو دل را بکنم نیست

گفتی بروم رفتم و برگشتم و دیدم

دیگر اثری از تو و خویشتنم نیست

پاک بودو پاک میکرد

زلال بودو نم نمش مرا به لحظه های خیال انگیز میبرد

تا اینکه روزی تو در باران آمدی

تا خواستم بگویم آن مرد در باران آمد غریبانه و تنها رفتی....

و من این بار نوشتم آن مرد در باران رفت

از آن پس باران برایم تکرار لحظه های تلخ رفتن تو بود

و من در این روزهای بارانی گوش های دلم را میگیرم

تا صدای شر شر باران را نشنوم

و آوار اندوه را بر دوش نکشم... 

اونوقت میبینی که به آرامش رسیدم

و خوشحال باش

چون آرزوم برآورده شده...

هر چند هر لحظه دلم برات تنگ میشه

ولی ازت میخوام منوبه خاطر این دوری ببخشی!!