دیگه اینجا نمی نویسم

اونی که بهونه نوشتنم بود

دیگه واسم حکم یه مرده رو داره

من اونو ....

یادشو....

خاطره هاشو ......

تمام هستیمو  ....

همینجا خاک میکنم

خدا حافظ تمام .......

افسانه ای خموش در آغوش صد فریب

گرد فریب خورده ای از عشوه ی نسیم

خشمی که خفته در پس هر درد خنده ای

رازی نهفته در دل شب های جنگلی

من چیستم؟

فریادهای خشم به زنجیر بسته ای....

بهت نگاه خاطره آمیز یک جنون

زهری چکیده از بن دندان صد امید

دشنام پست قحبه ی بد کار روزگار

من چیستم؟

بر جا ز کاروان سبک بار آرزو

خاکستری به راه

گم کرده مرغ در به دری آشیان

اندر شب سیاه

من چیستم؟

یک لکه ای ز ننگ به دامان زندگی

و ز ننگ زندگانی آلوده دامنی

یک ضجه ی شکسته به حلقوم بی کسی

راز نگفته ای و سرود نخوانده ای

من چیستم؟

لبخند پر ملالت پاییزی غروب

در جست و جوی شب

یک شبنم فتاده به چنگ شب حیات

گمنام و بی نشان

در آرزوی سر زدن آفتاب مرگ

می دانستم که خواهی رفت.....

ماندن تو بهانه بود...همچون زیستن من....!

در میان شمارش معکوس زمان و نفرت

از سکوت لبهایم می گریزی....

ازفریاد چشمهایم چون خواهی گریخت

آنگاه که جاده ها لبریز طنینشان در میان قدمهایت خواهند شکافت؟

می دانم که رفته ای...

عشق تو بهانه بود....همچون نفرت من...!

رفتی تا نباشی و هیچگاه برای شنیدن بودنت نماندی

نماندی تا بگویم:

تو همیشه خواهی ماند و آنچه برای همیشه رفت

معصومیت نگاهی بود و آغوشی پاک....

آنکه برای همیشه رفت من بودم و من بودم باز...

می دانم که رفته ای.....

می دانم....

امیدوارم به هر چی که میخوای برسی

واینکه یادت باشه من تو رو همیشه دوست دارم

گفتي من بجز تو به كسي فكر نمي كنم، گفتم اتفاقا من به خيلي ها فكر مي كنم.

گفتي تا ابد تو قلب مني، گفتم فعلا تو قلبم جا داري.

گفتي اگه بري با يكي ديگه من خودمو مي كشم، گفتم اما اگه تو بري با يكي ديگه، من فقط دلم ميخواد طرف رو خفه كنم.

گفتي ... ، گفتم... . حالا فكر كردي فرق ما اين هاست؟

نه!فرق ما اينه كه: تو دروغ گفتي، من راستشو.

چه فرقی می کند ؟

در ابتدای راه باشم

يا در انتهای راه

وقتی که به تو ختم نمی شود !

بعضی از پنجره ها

به باغ باز می شوند

بعضی از پنجره ها به ديوار

مرا به کدام پنجره دعوت می کنی ؟

نیامدی که ببینی دلم چه پر میزد

تمام شب به خیال تو رفت و میدیدم

که پشت پرده اشکم سپیده سر میزد

پاهایم خسته اند

باید رفت... باید رها شد از این جسارت مرده

نمیدانم چگونه

چراها در مقابل دیدگانم ریلی به امتداد تمام زندگی ساخته اند؟

شبانه آرزو هایم را در ژرف ترین نقطه کابوس زده ام دفن میکنم

و با بقچه ی خاکستری خاطراتم راهی شهر رویایی خیال میشوم

گام های لرزانم سکوت شب را میشکند.....

گاهی از من ویران یادی کن

و مرا

بدون دلی که بر درخت می کندم

دلم را به پرنده بخشیدم

پرنده را به درخت

حالا که تو رفته ای

درخت پرنده ها را پس نمیدهد

و یا از روی خود خواهی فقط خود را پسندیدم

اگر از دست من در خلوت خود گریه کردی

اگر بد کردمو هرگز به روی خود نیاوردی

                                                     گناهم را ببخش

کاش ميشد اينجا نبود...کاش ميشد همه چيز را گذاشت و رفت

کاش راهی برای رفتن بود

کاش.....

دوستت نداشتم

صدام کن قول نميدم اشکاي تو رو پاک کنم....منم باهات گريه ميکنم

اگه دنبال مجسمه اي سکوتي گشتي تا سرش داد بزني...

صدام کن قول ميدم ساکت بمونم

اگه دنبال خرابه اي گشتي که نفرت و در اون دفن کني

صدام کن قلبم تنها خرابه وجود توست

اگه يه روز صدات کردم بهم نگو کجايي فقط يه لحظه چشماتو ببند وبه من فکر کن

در همهمه بی صدا فراموش شدیم

از خاطر یار یادها کوچیدند

ای دل بپذیر ما فراموش شدیم

بشنو اکنون این سکوت تلخ را...

آخر دنیاست