بهترين دوستم مرا از ياد برد سوختم خاکسترم را باد برد.....

روی خاموشی لبهام جز تو اسم دیگه ای نیست

توی قلب من عزیزم هیچ کسی جایی نداره

دل عاشقم به جز تو هیچ کسی رو دوست نداره

من در انديشه آن فصل بهار، در زمستاني سرد ، با دلي رفته ز دست

زير لب مي گويم : كاش مي شد به تو گفت : تو تنها نفس شعر مني ، تو تنها اميد دل نا اميد مني

كاش مي شد به تو گفت : تو بمان ، دور مشو از بر من ، تو بمان تا نميرد دل من . حيف ميدانم من،تو

همان گونه كه بود آمدنت در بهاري زيبا ، در غروبي غمگين ، در سكوتي سنگين ، دل مجنون مرا

زير پا مينهي و مي گذری

می بینی چقدر مظلومم.
باید بخاطر دوست داشتن تو از خودم در برابر خودم دفاع کنم،
باشد روزی که تلافی کنم

من به ترسیم سکوت

من به تسلیم قنوت

و به تلقین نگاهت ز سرا پرده شوق

و به سردی دستانم

وبه پتکی که به دیوار دلم میکوبی

وبه تو!

آری به تو عادت کردم

چه کسی ایا با خنجر خویش پیش می آید و بر سینه من میکوبد

باز هم تو باز هم تو!

تنها تو دانستی من ناچار تنهایی

و تنهایم به ناچاری

و حالا باورم گشته تو بی پروای زیبایم

مرا با غم رها کردی

و تو مرا با غم رها کردی.....

من زخمی نفرین زمانم

من کابوس شبهای بی نشانم

من گمشده ی یه رویای نا تمامم

من شکسته ی بغض سنگین آسمانم

مرا به حال روزگار سیاه خود رها کنید

کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم

برگهای آرزوهایم یکایک زرد میشد

ناگهان طوفان اندوهی به جانم چنگ میزد

اشکهایم همچو باران

دامنم را رنگ میزد

وه....! چه زیبا بود اگر پاییز بودم

بر مزار خویش نشسته ام

و می گریم بر روزهایی که بر من گذشته است

به یاد می آورم روزی را که ماندم زیر باران ، تنها

هم نوا شدم با ابر 

 همراه با آذرخش سوختم و باریدم

و آنروز را که

یخ زدم در سایه آفتاب سوزان

و...

گذراندم بهار را به خزان

و سپری شد تابستان به سردی زمستان

آری

این چنین گذشت روزگارم به سیاهی

چه ساده فراموش میشویم

و در پهنای سکوت غربت جان میسپاریم