این دل با نگاهی سرد پرپر میشود.....

هیچ کس ویرانیم را حس نکرد

وسعت تنهائيم را حس نکرد

در ميان خنده های تلخ من

گريه پنهانيم را حس نکرد

در هجوم لحظه های بی کسی 

درد بی کس ماندنم را حس نکرد

آن  که با آغاز من مانوس بود

لحظه پايانيم را حس نکرد.

دیگه تو چشمام نگاه نمیکنی

میدونم 

میدونم میخوای زود بری که حتی فرصت نمیکنی

اشک رو تو چشمام ببینی

حالا که میخوای بری برو

دیگه نمیخوام  تو چشمام نگاه کنی

چشمام همیشه واسه تو قصه داشت

ولی این قصه آخرو نخونده برو

فقط برو.....

دل من یه روز به دریا زد و رفت

پشت پا به رسم دنیا زدو رفت

زنده ها خیلی براش کهنه بودن

خودشو تو مرده ها زدو رفت

هوای تازه دلش میخواست ولی

آخرش تو غبارا زدو رفت

دنبال کلید خوشبختی میگشت

خودشم قفلی رو قفلا زدو رفت

دستهایم از یاد مشعلها تهی شده بود

مشت من ساقه خشک تپش ها را میفشرد

لحظه  ام از طنین ریزش پیوند ها پر بود

تنها میرفتم

میشنوی؟

تنها!