اما من !

چه درد اور است از من سخن گفتن !

همچون سایه ای لرزان پاره ابری رهگذر ، بر سینه ی تافته ی غریب این کویر  افتاده ام و می نگرم !
تا در زیر این اسمان ، کسی هست

که بار سنگینی را که بر دوش های خسته و فرتوت این کلمات

نهاده ام و بر پشت زمین روانه کرده ام برگیرد ؟ ! ؟

من با ترانه ای از جنس باران

من با  رویا های از جنس غروب

و همه شاد از آمدنم

تولدم مبارک به همین سادگی

وسعت دلت را چه خوب و زیبا

در میان ابیات شعرهایم نقاشی میکنم

اما کمرنگ بودن آسمانش

تنها به خاطر لرزش دستان من از ندیدن توست

نه نهان کردن دلت از من!

شعرهای مرا بخوان

نا گفته های دلم را

در همین ابیات شکسته جستجو کن

که خدا میداند چقدر نا گفته دارم

نه اینکه تو نخواستی بشنوی خودم چیزی نگفتم....

عطش دیدار تو زجرم میدهد

دلم به خاطر تو میتپد

اگر روزی تو را ببینم به تو خواهم گفت

حالا که رفته ای این لحظه های سیاه تنها توهمی از تو دارد

تو نیستی که ببینی چه غریبانه اشک سردم

هر شب همدم خاطرات کمرنگ توست

روزی دگر خواهم آمدو من باز در انتظار خواهم ماند

در انتظار دیدار تو

در انتظار چشمان تو

در انتظار لحظه ای رویایی

و اینچنین عمر من خواهد گذشت......

هرگز از دوری این راه مگو

و از این فاصله ها که میان من و توست

و هر آنگاه که دلت تنگ من است

بهترین شعر مرا قاب کن و پشت نگاهت بگذار

تا که تنهایی ات از دیدن من جا بخورد

و بداند که دل من با توست

و همین نزدیکی ست.....

ولی دیروز هم که بودم

تنها برای تو بودم

و تنها برای تو خواندم

امروز رفتنی هستم دیگر ماندن ندارم

دیگر واژه ای نیست جز پریشانی حالم

امروز نیستم فردا هم نخواهم بود

دیروز که بودم تنها به عشق تو میماندم