میکشم در دل خود اتش اندوهی را

سینه ی تنگ من از بار غمی سنگین است

پاره ابرم که نهان ساخته ام کوهی را

آسمان بستری افکنده ز خاکستر ابر

آتش ماه در این بستر سرد افتاده است

دل خونین مرا بستر غم خوابگه است

ای که در خلوت من بوی تو پیچیده هنوز

یاد شیرین تو تا مرگ هم آغوشم باد

ابر تاریکم و از گریه ی اندوه پرم

حسرت دیدن خورشید فراموشم باد

                                هوای گریه دارم

                                                        هوای گریه دارم...

منم خلوت نشین سایه های واژگون بر پیکر دنیا

منم موجی هراسان سوی تقدیر سپید

تو از من تابشی رنگین به صحرا ده

تو که والا ترین پروانه هستی

و رگبار سکوتت رویایی پر از ابهام و شیرینی

مرا در پشت این شیشه میان جنگل سردی تک وتنها مگذار

ساده فراموش شدم مثل پاییز

مرگ خاطراتم زود تر از مرگ جانم بود

من .....

مثل برگ خشک پاییزی که هر عابری صدای شکستنم را میشنود

مثل خاک کویری که تشنه باران غم است

مثل هر انکه حسرت فریاد دارد

زیر برگها مانده ام

به امید اینکه قدم های تو آخرین ناله دلم را بشنود

 ومن شکسته خاطرات تو باشم....

                                           برای ثانیه های دلتنگی

برای دیدن عکس چشمانت در غروب

وبرای هر آنچه که نم خاطرات تو را دارد

                                       چشمانم خیس

                                                           دلم تنگ

                                                                          و آسمان قلبم گرفته

من بی تو تنهایم و شکسته در بغض بی کسی

بی تو مرا تا لحظه های مرگ راهی نیست

میدانم آخرین لحظه نگاهم

                                       رد پای تو را در این سکوت میخواند