تا حکم آه نفس های تو را داشت

در کدام معبد شمع روشن باید کرد

تا گرمی نگاهت را پروانه وار سوخت

و نگران فردا و فردا هایی که به سرعت باد می آیند تا تو را از من بگیرند

کاش میتوانستم زمان را در همین لحظه نگاه دارم تا همیشه با من باشی

و من دلتنگ روزهای بی تو بودن نباشم

امروز میخندم ولی قلبم درحسرت نبودنت در امروز های فردا میگرید

چه سخت و بی انصافیست این جدایی....  نه! دیگر راضی نیستم

دیگر راضی به آنچه خدا خواسته نیستم

کفر نمی گویم ولی....

                                 من به این جدایی و دوری راضی نسیتم

کاش خدا یا میشنیدی صدایم را که فریاد میزنم

که جان مرا در زندان سکوت و پوچی روز های بی او مگیر

که ذره ذره وجودم به یاد خاطره هایی ناب مثل شمع در فضای غمگین دلتنگی آب میشود

بگذار همین حالا که صدای خنده اش و نگاه ساده اش را میدانم و میفهمم

همین حالا که وجودش بهانه بودنم در این پهنه هستی است

                                                                                همین حالا بمیرم....

شبی

او را شناختم

از نسل ماه بود.....

و احساسی به پاکی شبنم گل داشت

که مرا مست از باده ی مهر میکرد

و خود اما.......

                       در جشن تو به جای هر چه پروانه هزاران بار میسوزم

                                                                                               ققنوس وار....

         تا شاید باور کنی صادقانه دوستت دارم